Wymogi techniczne stawiane wyrzynarkom akumulatorowym i sieciowym są tak naprawdę identyczne, a urządzenia, które ich nie spełniają trudno uznać za w pełni przydatne do podstawowych prac stolarskich i budowlanych. Do cech, które są najbardziej istotne to tak zwane prowadzenie brzeszczotu.
Brzeszczot musi wykonywać ruchy posuwisto-zwrotne o skoku od dwudziestu do trzydziestu milimetrów. I musi to robić z częstotliwością płynnie regulowaną elektronicznie w zakresie od tysiąca do trzech tysięcy skoków na minutę. Precyzyjnie różnicowanie tych częstotliwości pozwala je optymalnie dostosować do rodzaju ciętego materiału. Dla stabilności swojego roboczego ruchu brzeszczot powinien być podparty rolką prowadzącą.
Standardem we współczesnych konstrukcjach jest również jego ruch wahadłowy o skokowej regulacji amplitudy. Im więcej zapewnia ona pozycji do wyboru, tym łatwiej uzyskać można najwyższą w danych warunkach prędkość liniową cięcia przy minimum zużycia zębów brzeszczotu.
Dane dotyczące głębokości cięcia i maksymalnej grubości ciętych materiałów na przykład aluminiowych, stalowych lub drzewnych mają charakter najwyżej orientacyjny, ponieważ decydująca jest tutaj długość użytego w danej chwili brzeszczotu. Mniejszą rolę odgrywa moc silnika, której niedobór daje się do pewnego stopnia kompensować odpowiednio wolniejszym posuwem całego narzędzia. Korpus wyrzynarki musi dawać się odchylać w obie strony na swej ślizgowej podstawie, aby umożliwiać prowadzenie brzeszczotu pod dowolnym kątem w zakresie od minus czterdziestu pięciu do plus czterdziestu pięciu stopni oczywiście względem pionu.
Zamocowanie stopki powinno umożliwiać jej odchylanie w obie strony, co pozwala na cięcie pod kątem do czterdziestu pięciu stopni. Podstawa powinna mieć uchwyty do mocowania prowadnicy bocznej i cyrklowej. Pożądanym udogodnieniem jest również system samoczynni zdmuchujący opiłki z zaznaczonej linii cięcia.
Tags: wyrzynarki